1422. Imperium głodu

22.10.2026 r.

Cały blog jako bezpłatny eBook w formacie pdf.

Nie tylko kolorowa rewolucja w Syrii jest tematem jej zainteresowań. We wtorek opublikowała na beeley.substack.com interesującą analizę historii Wielkiej Brytanii pod kątem wykorzystywania głodu jako broni wobec ludności podbitych krajów. Jej krytyczna analiza wobec zbrodniczej polityki jej własnego kraju zasługuje na szczególne uznanie jej zdolności obserwacji otoczenia, z którego pochodzi. Artykuł nosi tytuł: Igrzyska głodu – Wielka Brytania przez całą historię głodziła świat. Źródło.

Podczas I wojny światowej, w latach 1917-1919, podczas aneksji i okupacji Iranu, ponad 8 milionów Irańczyków zmarło pod okupacją brytyjską. Wojska okupacyjne konfiskowały zboże i bydło, aby wyżywić własne siły. To poważnie zakłóciło lokalną dystrybucję żywności i doprowadziło do gwałtownego wzrostu cen. Do klęski głodu przyczyniły się tyfus, cholera i „pandemia grypy” z 1918 roku, która dotknęła i tak już zdziesiątkowaną ludność Iranu.

W latach 1942-1943 Brytyjczycy, ramię w ramię z Sowietami, ponownie okupowali Iran. „Alianci” przejęli kontrolę nad Koleją Transirańską i siłą zarekwirowali połowę irańskich ciężarówek, będących własnością publiczną i prywatną. Miało to na celu zapewnienie swobodnego transportu ropy naftowej i innych dostaw do Związku Radzieckiego w czasie II wojny światowej. W rezultacie alianci przejęli kontrolę nad 75% irańskich zasobów żywności. Nastąpił kolejny głód, a naród irański ponownie odczuł wyniszczające konsekwencje brytyjskiej polityki zagranicznej.

Stosowanie głodu jako broni wojennej (ang. starvation as a weapon of war) to jedna z najstarszych i najbardziej niszczycielskich taktyk militarnych i politycznych. Prawo międzynarodowe (w tym Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2417) uznaje celowe głodzenie ludności cywilnej za zbrodnię wojenną. W czasach średniowiecznych i wcześniej głodem zdobywano twierdze.

W historii starożytnej głód stosowano przede wszystkim poprzez długotrwałe oblężenia miast i odcinanie szlaków zaopatrzeniowych. Współczesność przyniosła jeszcze bardziej efektywne skutki użycia polityki głodu.

• Rzymianie: Klasycznym przykładem na masową skalę było oblężenie i całkowite zniszczenie Kartaginy (149–146 p.n.e.) podczas trzeciej wojny punickiej, a także oblężenie Jerozolimy (70 r. n.e.), gdzie głód doprowadził do śmierci setek tysięcy mieszkańców. Rzymianie powszechnie stosowali też taktykę spalonej ziemi;
• Starożytne Chiny: Koncepcję niszczenia zasobów żywnościowych wroga opisywał już Sun Tzu w Sztuce Wojny;
• Ukraina (ZSRR): W latach 1932–1933 reżim Józefa Stalina sztucznie wywołał Wielki Głód (Hołodomor). Poprzez drastyczne kontyngenty żywnościowe, konfiskaty i blokowanie przemieszczania się ludności wiejskiej, doprowadzono do śmierci ponad 3,5 miliona Ukraińców w celu złamania oporu wobec kolektywizacji i stłumienia dążeń niepodległościowych;
• Plan Głodowy / Hungerplan (1941–1944) III Rzesza (Adolf Hitler / Herbert Backe): Celowa, z góry zaplanowana strategia hitlerowskich Niemiec podczas operacji Barbarossa. Zakładała wykarmienie Wehrmachtu kosztem zagłodzenia ok. 30 milionów obywateli ZSRR (w tym 1 mln ofiar blokady Leningradu), ludności żydowskiej w gettach oraz więźniów obozów koncentracyjnych;
• Wielki Skok Naprzód (1959–1961) Chiny (Mao Zedong): była to brutalna kampania polityczno-ekonomiczna. Przymusowa kolektywizacja i fałszowanie raportów o zbiorach wywołały największy głód w historii ludzkości, pochłaniając od 15 do nawet 45 milionów ofiar;
• Nigeria (Biafra): Podczas nigeryjskiej wojny domowej (1967–1970) rząd Nigerii zastosował całkowitą blokadę lądową i morską secesyjnej Republiki Biafry. Celowe odcięcie dostaw żywności i pomocy humanitarnej doprowadziło do śmierci głodowej ponad 2 milionów ludzi, głównie dzieci;
• Kambodża: Reżim Czerwonych Khmerów (1975–1979) pod wodzą Pol Pota wykorzystał drastyczne racjonowanie żywności i przymusową pracę w obozach do likwidacji wrogów klasowych, co spowodowało śmierć głodową około 500 tysięcy ludzi;
• Korea Północna: W latach 90. XX wieku tamtejszy reżim wykorzystał dystrybucję żywności jako narzędzie kontroli politycznej. W czasie katastrofalnej klęski głodu (1994–1998) zaopatrzenie kierowano głównie do armii i elit, odcinając regiony uznane za nielojalne politycznie;
• Strefa Gazy (Izrael): Organizacje międzynarodowe (w tym Human Rights Watch i eksperci ONZ) oskarżają Izrael o celowe blokowanie dostaw pomocy humanitarnej, żywności, czystej wody i niszczenie infrastruktury rolniczej po wybuchu konfliktu w 2023 roku, co doprowadziło do oficjalnego ogłoszenia klęski głodu w enklawie;
• Jemen: W trwającej od lat wojnie domowej koalicja pod przewodnictwem Arabii Saudyjskiej stosowała blokady portów (np. Al-Hudajda) i niszczyli systemy dystrybucji żywności, co doprowadziło miliony Jemeńczyków na skraj śmierci głodowej.

Takie są oblicza władz totalitarnych. Okrutny los milionów ludzi poświęcony zaspokojeniu ambicji garstki zwyrodnialców.

My, żyjący w świecie „perfekcyjnej” zachodniej demokracji, nie znamy głodu. Jednak od kilku tygodni w jednym z większych supermarketów w Wiedniu na półce, gdzie dotychczas leżały opakowania mąki ziemniaczanej widoczna jest jedynie cena. Sporo towarów spożywczych po prostu zniknęło z półek sklepowych. Naturalnie, że nie jest to jeszcze objaw głodu, ale jest to zwiastun, tego, co nas czeka w niedalekiej przyszłości.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

<Jeśli podoba Wam się to, co piszę, bardzo pomogłoby dalszemu rozpowszechnianiu tych artykułów, gdybyście je udostępniali Waszym znajomym na mediach społecznościowych.